The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











13/06/2011

127 Hours (2010)

127 Hours (2010)

Danny Boyle
James Franco, Kate Mara, Amber Tamblyn, Sean Bott, Koleman Stinger, Treat Williams, John Lawrence, Kate Burton, Bailee Michelle Johnson, Rebecca C. Olson, Parker Hadley,...
Zie meer details
Danny Boyle is een man met vele gezichten, maar bovenal een geboren opportunist. Elke kans die hij krijgt, grijpt hij met beide handen. Zijn talent is onder meer bewezen met de prent “Slumdog Millionaire” , waar hij acht Academy Awards mee in de wacht sleepte. Zo bereikte hij een plaats in het rijtje van de groten de aarde. Toch ben ik zelf geen ‘die-hard’ fan van zijn werk. Hoe “Slumdog Millionaire” ooit zo veel Oscars won, is mij nog steeds een raadsel. Mocht hij dit jaar ook met zulke karrenvracht van die beeldjes naar huis gaan zou dit me niet verbazen. 127 hours is een verfilming van Aron Ralston’s bestseller “Between a Rock and a Hard Place”. Boyle was volgens bronnen zo onder de indruk van het verhaal dat hij niet anders kon dan dit verfilmen.




We maken kennis met het individu Arlon Raston. Een gewone man die zich klaar maakt voor een weekend avontuurlijk klimmen.  Hij leeft wat in zijn eigen wereldje, zodanig zelfs dat hij een telefoontje van zijn moeder onbeantwoord laat. Gepakt en gezakt en vol goeie moed vertrekt hij naar Robber’s Roost in Utah. Ook wel gekend als het terrein van Butch Cassidy. Hij wacht er de nieuwe dag af en vult de overgebleven tijd met een uilenslaapje in zijn pick-up. Zaterdagmorgen, fris en monter, vat hij zijn trip naar Blue John Canyon aan.

Met zijn fiets raast hij door dit uitgestrekt gebied en voelt zich als een vis in het water. Maar dat was buiten die hobbelige wegen gerekend. Hij maakt een stuurfout met als resultaat een pijnlijke val. Het krijgt hem echter niet klein. Onverslagen neemt hij zijn cameratoestel uit zijn zak en neemt doodleuk een kiekje voor het eventuele nageslacht.

In dit gebied is het uitzonderlijk als andere personen je pad kruisen. Toch komt Arlon oog in oog te staan met twee verdwaalde meisjes. Een geluk voor hen dat het niet de eerste keer is dat hij deze trip maakt. Hij gidst de meisjes naar hun doel en trakteert hen nog op een extra bezienswaardigheidje.  Even later besluit hij zijn reis verder te zetten. Doch zijn roekeloosheid wordt hem ook nu weer fataal. Net wanneer hij zich boven een klif bevindt, valt hij ten prooi aan de zwaartekracht. Door de val is er eveneens een rotsblok losgekomen. Als resultaat komt zijn hand klem te zitten tussen de vallende steen en de klifwand.  Zijn oerinstinct begint te werken en hij beseft al snel dat hij nog een kleine 127 uur over heeft om zich tegen de dood te verzetten.

Wil de film werken moet je je uiteraard kunnen inleven in het personage Arlon, gespeeld door James  Franco. We kennen hem ondermeer uit “Tristan & Isolde” en als “new Goblin” in de “Spider-man” films. James greep toen net naast de rol van Peter Parker. Het was helaas Tobey die met de miljoenen aan de haal ging. Dat hij na deze films klaar was om dergelijke, toch wel gewichtige hoofdrol op zich te nemen, was mij onduidelijk. Toch slaagt hij hier met glans. Hij is op zijn best tijdens de hallucinaties en de uitdrogingsverschijnselen die hij moet projectoren. Zijn inleving in de rol gaat zo ver, dat je zelf vergeet enige drank aan je lippen te zetten en niet anders kan dan mee af zien. Boyle zorgt er dan ook voor dat je jezelf in no time associeert met het personage en houdt het allemaal zo realistisch mogelijk.

Het is een kunst om dit soort film boeiend te kunnen houden. Daar past hij de perfecte trucjes voor toe. Hij wisselt de eentonigheid van de gevangenschap af met de hallucinaties die Arlon beleeft door zijn lichamelijke aftakeling. Al moet gezegd worden dat niet alle scènes even duidelijk waren en het af en toe even duurde voor ik door had wat er zich nu precies afspeelde. Verder filmt Arlon zichzelf ook terwijl hij vast zit. En het zijn vooral deze scènes die voor een boost van emoties zorgen. Uiteindelijk is er dan nog de onvermijdelijke, al veel besproken pijnlijke climax.

Na “Black Swan” de beste film die ik dit jaar al gezien heb.

 
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...