The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











Door E. Frog
20/04/2012

Battle Girls versus Yakuza 2: Duel in Hell (2010)

Battle Girls versus Yakuza 2: Duel in Hell (2010)

Shin'ichi Okuda
Asami, Naoki Kawano, Hitomi Miwa, Kenji Motomiya, Porche Okite, Yumi Yoshiyuki
Zie meer details
Zal Duel in Hell de neerwaartse spiraal in het genre beëindigen?




Hoewel ik de eerste Battle Girls blijkbaar geiniger vond dan mijn waarde collega Draven, had hij zeker een punt. Het einde was het blipje op de radar, en ik vond persoonlijk de Mariachi shootout ook wel lachen, maar algemeen bekeken was het een van de dieptepunten uit het genre. Zoals er de laatste tijd wel meer zijn.
Maar nu is er dus deel 2 van deze Pinku-sukeban-western mish mash. Met een veelbelovende subtitel en een nieuwe regisseur in de klapstoel, de uitgelezen kans om met een schone lei te beginnen en misschien zelfs het genre een kleine inhaalbeweging te laten maken. Lets see, shall we?
 
Het verhaal is praktisch hetzelfde, met culticoon Asami die na 3 jaar terug in haar oude wijk opduikt en ze terug aantreft in de meedogenloze handen van een Yakuzaclan. De baas en zijn flunkies stellen niet veel voor, maar hij heeft net zoals zijn illustere voorganger een vrouwelijke moordmachine in dienst die het uiteraard op Asami gemunt heeft.
 

 
Eerst het goede nieuws. De dialogen houden af en toe wat steek, de gevechtsscènes zijn beter gechoreografeerd en er zitten een paar lekkere old school effecten in met een kettingzaag. Toch is er hier niets dat de meer kritische kijker over de brug zal trekken. Asami acteert nog steeds alsof ze binnen de kortste keren een love sausage in haar bek gaat krijgen(you can take the girl out of the porn, but you can't take...), is de regie en cameravoering nog steeds te klasseren onder de noemer 'amateurisme is troef' en zijn de gevechten ondanks die betere choreografie nog steeds onwaarschijnlijk tam. Om maar te zwijgen over een aantal bizarro feiten, zoals het netjes terug aangroeien van Asami's vingers en de onverklaarde herrijzenis van de man die in deel 1 de dood vond door een welgetimede worp van een paar afgehakte vingers en nu aan het hoofd staat van de clan. 
 
De doorwinterde fan zal natuurlijk niet opkijken van deze onlogica, het vorige deel begon trouwens met Asami die springlevend uit het graf kwam, en rationaliteit staat nu niet bepaald hoog aangeschreven in dit soort films. Waar de trouwe fans -en als ze na die behoorlijk lange rij van zwakke titels nog steeds van de partij zijn, kan je ze niets anders dan hondstrouw noemen-  het veel moeilijker mee gaan hebben is het ontbreken van de clichés, tics en typische kenmerken geassocieerd met het genre. Datgene dat de fans waarschijnlijk bleef doen kijken is hier zo goed als nergens te bespeuren: de pikante en absurde humor, bikinibabes en gratuite kont- en tietenshots, en bakken rondspuitend bloed. Maar nog het meest gemist, is het streepje typisch Japanse waanzin. 
 
Kortom, zelfs de diehards gaan het van Duel in Hell niet warm of koud krijgen. Het enige moment dat je niet totaal onverschillig bent is wanneer er een baby brutaal wordt vermoord. Wat dan weer veel zegt over het niveau van debuterend regisseur Okuda. Als dat zijn enige manier is om emotie los te weken bij het publiek... 

 
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...