The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











13/04/2013

Dracula (2012)

Dracula (2012)

Dario Argento
Jonathan Harker trekt naar het kasteel van Count Dracula om er als bibliothecaris aan de slag te gaan. 




Zijn vrouw Mina is van plan enkele dagen later haar man te vergezellen in het naburige stadje waar ook haar beste vriendin Lucy woont. Echter wordt het al snel duidelijk dat de inwoners niet zonder zorgen zijn. 's Nachts waren er namelijk monsters rond waaraan familieleden en kennissen ten prooi vallen. Ook Jonathan beleeft mindere dagen. Na de eerste kennismaking met Dracula (Thomas Kretschmann), gevolgd door een genereus feestmaal, komt hij stilletjes aan tot het besef dat hij een gevangene is. Wat later vallen alle puzzelstukjes in elkaar wanneer duidelijk wordt dat de graaf tot het rijk der ondoden hoort en hij een meer dan gezonde interesse heeft in Mina.

Drie jaar na het teleurstellende Giallo, komt grootmeester Dario Argento (Suspiria, Inferno, Phenomena) op de proppen met zijn eigen kijk op het tijdloze verhaal van Dracula. Bovendien besloot hij dat dit de uitgelezen kans was om voor het eerst in zijn carrière gebruik te maken van 3D-technologie. Het originele verhaal van Bram Stoker nauwkeurig volgen doet hij echter niet, want enkel de absolute hoofdlijnen worden gerespecteerd. Het geheel voelt bovendien aan als een soort van persoonlijk experiment en na pakweg 110 minuten is het redelijk eenvoudig enkele conclusies te trekken.

Als eerste zijn er de talrijke knipogen naar andere films / tijdperken / … Het overduidelijke slechte gebruik van de Engelse taal, al dan niet via dubbing in post-productie, neemt ons enkele decennia terug. Vanaf midden de jaren '60 was de export van films niet meer te stuiten en werd werkelijk alles, zeker de horrorfilms nog iets later, voorzien van een Engelse na-synchronisatie. Dit resulteerde, en ook hier, in zinconstructies met een hoek af, bizarre pauzes en bijzondere stemtimbres. Dat Argento dit hier opzettelijk deed, lijkt mij evident hoewel sommigen daaraan twijfelen. Met een budget van 5,6 miljoen dollar kan ik verzekeren dat een betere dubbing meer dan mogelijk was en hij dit in het verleden al bewezen heeft.

Ook wordt er gerefereerd naar de talrijke Hammer films uit het verleden. Landschappen waar mistslierten de grond sierlijk verkennen en vrouwen die qua wardrobe, look en het rollebollen in het hooi lijken op de eens zo ronkende namen van Ingrid Pitt, Julie Ege en Caroline Munroe zijn duidelijk aanwezig. Hoewel beide zaken mij best wel wisten te amuseren, is er natuurlijk meer nodig dan enkele knipogen om een film ook onderhoudend te maken en daar faalt deze in. Zo ligt het tempo over de ganse lijn redelijk laag, zeker in het eerste half uur, en zijn de acteerprestaties bedroevend te noemen.

Kretschmann (Blade II, Resident Evil: Apocalyps, Immortal), die ik altijd een theatrale acteur heb gevonden, speelt zijn rol van Nosferatu hier best wel mak. Er zijn enkele korte momenten waar hij overtuigt, maar die zijn jammer genoeg veel te schaars. Asia Argento (Lucy) een super actrice noemen is sowieso niet aan de orde. Veelal gecast omwille van haar 'wulpsheid' haalt ze nooit het niveau van haar, in mijn ogen, beste prestatie in Les Morsures de l'Aube (aka Love Bites - 2001). Over Unax Ugalde (Jonathan Harker) zwijgen we best al zijn er gelukkig nog twee lichtpuntjes: Marta Gastini (Mina - The Rite) en vooral Rutger Hauer als Abraham Van Helsing die een gesmaakte, al is het een bijzonder magere, bijrol krijgt.

Over het 3D-aspect moeten we tevens niet nodeloos uitweiden, want het wordt vanaf de intro duidelijk dat die vrij standaard aangewend werd. De credits lijken namelijk ellenlang te duren en worden bijzonder eentonig op je netvlies afgevuurd. Doorheen de film zijn er vaak objecten dicht bij de camera gezet om de 'gelaagdheid' van de shots in de verf zetten en af en toe komt er iets frontaal naar je toe gevlogen. That's it. Gelukkig zijn er enkele praktische- en CGI-effecten die er best wel leuk uitzien en kan er met momenten goed gelachen worden. Niet alleen hebben we de eerder aangehaalde dubieuze dubbing en acteerprestaties, maar weet Dracula in deze film niet enkel in een wolf te transformeren. Het moment waarop hij plots een uil blijkt te zijn doet je al fronsen, maar wanneer hij als gigantische groene bidsprinkhaan de vader van Lucy om het leven brengt, kan je niet anders dan op de rewind-toets drukken.

Die schaarse momenten zijn weliswaar niet genoeg om Argento's experiment 'geslaagd' te noemen. Ik begrijp perfect de bestaansreden van deze film, maar meer dan een guilty pleasure van de regisseur blijkt deze Dracula niet te zijn.
 


Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...