Pin (1988)
De jeugd van Leon wordt gekenmerkt door jaren van kilte. 
Frankenstein (1931)
Op een kerkhof wordt een begrafenisceremonie gehouden terwijl twee mysterieuze individuen het gebeuren nauwlettend bekijken.
Dracula (1931)
Na een lange reis bereikt makelaar Renfield eindelijk Transsylvanië, maar het laatste stukje richting het kasteel van Graaf Dracula verloopt uiterst...
Carnival of Souls (1962)
Organiste Mary Henry zit met twee vriendinnen in de wagen van haar trip te genieten tot het gezelschap uitgedaagd wordt aan een dragrace deel te nemen. 
Salon Kitty (1976)
In opdracht van de SS moet hoerenmadam Kitty haar befaamde bordeel Salon Kitty elders gaan uitbaten.











Door E. Frog
30/03/2012

Hardware (1990)

Hardware (1990)

Richard Stanley
Carl McCoy, Iggy Pop, Dylan McDermott, John Lynch, Mark Northover, Stacey Travis, Paul McKenzie, Lemmy, William Hootkins, Mac McDonald, Chris McHallem, Barbara Yu Ling,...
Zie meer details
Een woestijn. Een oranje hemel. Een eenzame gestalte baant zich een weg door miljarden rode zandkorrels die door de wind worden afgevuurd. Het is de Zonetripper die de verdorde aarde afschuimt op zoek naar alles wat bruikbaar is. Dit is het sfeervolle begin van Richard Stanley’s lowbudget hommage aan Terminator en Aliens.




Afgestroopt tot op het bot is er in Hardware weinig originaliteit of inhoud te ontdekken. De essentie: killerbot gaat op het oorlogspad in een postapocalyptische setting. Maar Stanley’s film is beslist meer, anders was het nooit tot de cultfilm uitgegroeid die het de dag vandaag is. Er gaat namelijk een enorme coolfactor uit van Hardware. Bijna elk shot is gestileerd tot op het pretentieuze af en is begeleid door van het scherm spattende kleuren en minimalistische synthwaves. Hardware moet je dan ook niet liggen analyseren of tussen de soep en de patatjes bekijken, maar als een trippy tsunami of awesomeness over je heen laten rollen. Ik ben nu niet bepaald een autoriteit als het gaat om geestverruimende middelen, maar ik kan me voorstellen dat zien naar Hardware met een ferme reefer tussen je lippen een geweldige belevenis moet zijn. HW laat zijn style over substance ruim in het voordeel spelen, net zoals Besson’s eerste lichting films, Tony Scott’s The Hunger, of Bigelow’s ultieme trip in filmvorm, Near Dark.

Ook qua kostenbesparing is Stanley een meester. We zien niet erg veel van de verschroeide aarde buiten het begin en hier een daar een strategisch geplaatste matte painting wanneer een personage door een raam kijkt. Voor de rest speelt veel van de film zich indoor af op sets die een industriële en zeer tijdloze look hebben.



Zoals vermeld is het een hommage aan 2 van James Cameron’s beste 80’s films, en het zou dan ook raar zijn moest er niet wat actie en spanning in zitten. En daar wringt het bionisch schoentje. De dreiging die in het begin uitgaat van de op hol geslagen gevechtsrobot, type Mark 13 -het bastaardkind van Johnny 5 en de geile robot Hector uit Saturn 3- is imposant, maar wordt grotendeels tenietgedaan van zodra hij echt in actie schiet. Het intelligentieniveau van de robot is namelijk zo groot als dat van de vampier die ging werken in een potloodfabriek. Ziedaar de scène waarin het hoofdpersonage samen met, Markske voor de vrienden, gevangen zit in een niet al te groot appartement.  De moordlustige blikken vent, met al zijn state-of–the–art snufjes, blijft namelijk zo lang zoeken naar zijn prooi dat zelfs een blinde broodrooster ze sneller zou vinden. Onnodig te zeggen dat de spanning hierdoor wel een "beetje" verdwijnt.  En laten we zo ineens overgaan tot het volgende probleem, namelijk de overdreven lange scènes in de 2de helft van de film die alles tot een slakkengang herleiden en er bijna voor zorgen dat het saai wordt. Dat gebeurt gelukkig niet, visueel wordt je steeds geprikkeld, maar het is op het randje. Tot slot zijn er de acteurs die evenveel charisma hebben als een curryworst. Dylan McDermott brengt het er als Mad Max-light nog wel redelijk van af, maar over de rest heb ik weinig positief te melden.

Toch is een beetje deliberatie noodzakelijk voordat je een definitief oordeel velt. In acht nemend dat het budget bijzonder krap was en het om een debuut gaat, zijn de minpuntjes niet verdwenen, maar zie je allicht wat meer door de vingers. Als je een rechtstreekse vergelijking toepast met de grote voorbeelden, dan schiet HW er kilometers naast. Beoordeel het op zichzelf, en het is een ervaring als geen ander. Fans van sci-fi waarin stijl primeert moeten dit al lang in huis hebben.

Te vinden op UK/US import.

Rockers zijn goed vertegenwoordigd in Hardware: zo speelt Lenny van Motorhead een kleine rol als taxichauffeur, is de stem van Iggy Pop(als radiopresentator Angry Bob) regelmatig te horen over de radio en wordt de rol van de Zonetripper gespeeld door Carl McCoy, zanger van Fields of Nephilim.
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...