Pin (1988)
De jeugd van Leon wordt gekenmerkt door jaren van kilte. 
Frankenstein (1931)
Op een kerkhof wordt een begrafenisceremonie gehouden terwijl twee mysterieuze individuen het gebeuren nauwlettend bekijken.
Dracula (1931)
Na een lange reis bereikt makelaar Renfield eindelijk Transsylvanië, maar het laatste stukje richting het kasteel van Graaf Dracula verloopt uiterst...
Carnival of Souls (1962)
Organiste Mary Henry zit met twee vriendinnen in de wagen van haar trip te genieten tot het gezelschap uitgedaagd wordt aan een dragrace deel te nemen. 
Salon Kitty (1976)
In opdracht van de SS moet hoerenmadam Kitty haar befaamde bordeel Salon Kitty elders gaan uitbaten.











Door E. Frog
24/04/2012

Link (1986)

Link (1986)

Richard Franklin
Elisabeth Shue, Terence Stamp, Steven Pinner, Richard Garnett, David O'Hara, Kevin Lloyd, Joe Belcher, Daisy Beevers, Geoffrey Beevers, Caroline John, Linus Roache
Zie meer details
Is Link het equivalent van een diepe beet of eerder wat tandeloos gesabbel?




Jane (Shue) is een studente antropologie die een tijdje als huishoudster gaat werken voor haar professor, in de hoop wat bij te verdienen en tegelijkertijd iets op te steken. De professor, een autoriteit op het gebied van primaten, heeft 3 levende specimens bij hem op het grote landgoed wonen, die hij continu traint en bestudeert. Zijn recentste aanwinst is een jonge, veelbelovende chimpansee en de professor zijn volle aandacht gaat dan ook uit naar het bovengemiddeld intelligent dier. Dit gaat niet onopgemerkt aan de anderen voorbij, zeker niet bij Link, een 45-jarige orang-oetang die zich de bediende van de prof waant. Wanneer de studente arriveert en aan aantal van Link zijn taken overneemt, is dit voor hem dan ook de spreekwoordelijke druppel. Hij zal de machtsverhouding in huis danig veranderen!

Ik heb altijd een voorliefde gehad voor spookverhalen, in het bijzonder de ouderwetse ‘haunted house’ variant. Hoewel ik een moderne versie ook best kan waarderen gaat er een niet te evenaren charme uit van de typisch gereserveerde (en meestal Britse) personages, ronddolend etherische verschijningen en afgelegen, schaduwrijke mansions die in de regel minstens 1 geheime doorgang en 1 dubieuze butler hebben.
En het is die specifieke sfeer dat me ook zo aantrekt in Link. Hoewel het zich meestal afspeelt in volle licht, een vrolijke Amerikaanse in de hoofdrol heeft en de dreiging beslist van het warmbloedige soort is, wasemt het dezelfde sfeer uit en zijn alle essentiële elementen in een of andere gedaante wel aanwezig.

Vrijwel onmiddellijk betreed Shue het landgoed van de professor en zit het spookhuissfeertje er dik in. Zoals gebruikelijk moet er eerst kennis worden gemaakt met de excentrieke gasten/bewoners, in dit geval zijn dat de 3 primaten. Tijdens de kleine rondleiding die daarna volgt, krijgen we een goed beeld hoe beangstigend en gigantisch de prof zijn woonst wel niet is, om maar te zwijgen van de geïsoleerde ligging van zijn eigendom. Het landgoed is namelijk alleen bereikbaar via auto, niet zozeer door de ellenlange afstand die men moet afleggen om terug in de bewoonde wereld te geraken, maar door de meutes wilde honden die de streek onveilig maken. Om ons er nog wat meer met de neus in te wrijven dat men hier totaal afgezonderd zit, is er langs de achterzijde van het huis enkel een klif met daaronder een woest beukende zee. Op zich allemaal heel beangstigend, al zal traditie aantonen dat het echte gevaar van binnenin komt. 



Enkele naargeestige voorvalletjes, en een onweertje waar de dondergod Thor pipi van in zijn broek doet, later is de atmosfeer zo dik van de spanning dat je hem bijna kan snijden. Al kan je best zeggen dat de ongewone Jerry Goldsmith score er ook voor een groot stuk tussen zit.
Dan barst de bom en gaat Link “apeshit”! Van dat punt blijft de film best onderhoudend, maar de suspense en ijzingwekkende sfeer verdwijnt van zodra Link zijn eerste moord begaat. Waarom? Omdat men ons warm heeft gehouden met een fabeltje. Meerdere malen wordt Shue, en dus ook de kijker, er op gewezen hoe gevaarlijk een op zijn tenen getrapte orang-oetang wel niet is. Als men Herr professor op zijn woord mag geloven kunnen ze eenmaal pissed-off, zonder zich moe te maken zelfs ledematen uitrukken bij een volwassen mens. Oftewel is de professor dus een leugenaar of Link is één van de de meest propere killers ooit. Zijn slachtoffers vertonen geen kneuzingen, bijtwonden, laat staan dat ze armen of benen missen. Het lijkt wel of ze stilletjes in hun slaap gestorven zijn. Erg ongeloofwaardig en zo gaat de toon natuurlijk al snel van spannend naar tam. Elisabeth Shue heeft daar ook voor een stuk haar aandeel in. Ik zie het vrouwmens graag bezig, en ze is voor sommige films een echte aanwinst, maar hier is ze niet op haar plaats. Ze is te goedgeluimd en draagt te veel jolige eighties vibes met zich mee om te doen geloven dat er haar iets naar het leven staat. In tegenstelling tot Terence Stamp, die zoals gewoonlijk de juiste man op de juiste plaats is, al is zijn rol qua grootte en inhoud eerder beperkt.

Wat dus een enorm potentieel had, is in een erg veilig en voorspelbaar kat- en muisspel uitgedraaid. Komende van Aussie regisseur Richard Franklin, nochtans één van de belangrijkste spelers van de Ozploitation(zie de doc “Not Quite Hollywood”), had ik iets gewaagder verwacht. Op zijn minst een compromisloze ongewone horrorthriller en op zijn gedurfst misschien zelfs een interspecies sexploitation(hieronder meer daarover), maar dit is spijtig genoeg wel “quite Hollywood” en dus pertinent preutser en op safe spelend. Het is begrijpelijk dat Franklin zijn kans op mainstream succes niet wou verspelen en netjes danste naar de pijpen van de studio.(maar tevergeefs want het grote succes bleef uit)
Moest dit een paar jaar eerder  zijn gemaakt in Australië, had dit vrijwel direct een interessantere film opgeleverd, zij het misschien geen betere. Toch mag ik er niet aan denken hoe de dieren misschien behandelt zouden zijn geweest, in Down Under zagen ze namelijk niet zo nauw met de beestjes hun gevoelens.(iemand Outback gezien?) Daarentegen wordt er hier resoluut voor een vorm van split screen of man-in-suit gekozen wanneer de veiligheid van de beestjes of acteurs in het gedrang komt. Wat op zich best werkt.



Er is maar 1 scène waar ik de durf van Franklin in zie en die een glimp geeft van een volledig andere film. Net op het punt wanneer Shue in bad wil gaan, komt Link de kamer binnen. Hij bekijkt de volledig naakte actrice van top tot teen en houdt blijkbaar van wat hij ziet(de aap niet alleen…). Door Shue’s enigszins beschaamde uitdrukking en de geïnteresseerde, overduidelijk geile blik van de aap, hangt er een behoorlijk fout maar fascinerend gevoel over dit ogenblik. Op dit aspect wordt spijtig genoeg niet verder op ingegaan en het blijft dan ook bij dat ene moment. Al moet ik zeggen dat dit buiten het naakt, niet echt explicieter is dan het beroemde moment in de oervader van all Killerape movies, wanneer een zeer geamuseerde(lees: met een broek vol goesting) Kong het jurkje van Fay Wray probeert naar beneden te trekken.
Waar deze scène wel goed tot bijdraagt is het begrijpen van Link’s frustratie, een aspect dat in de film erg goed is uitgewerkt. Hij mag dan niet de intelligentie van een mens bezitten, de primaat is slim genoeg om zijn tekortkomingen te beseffen. Het is maar al te duidelijk dat hij een mens wil zijn en weet dat hij dat verre van is. Door een paar expressieve blikken van de aap, meesterlijk gevangen door de camera, kan je aflezen hoe kwaad en seksueel gefrustreerd Link wel niet is. Uiteindelijk komt hij met zijn verwerpelijke daden dan toch tot ons niveau, weliswaar onbewust, wat voor mij mij het cirkeltje mooi rond maakt.

Link had de kans om verrassend diep te bijten maar kan ons hoogstens trakteren op een venijnig tandeloos gesabbel. Toch heeft de film een aantal interessante elementen en getuigt daarbij van te veel vakmanschap om zo maar af te schrijven. Tevens is het “killer-ape” subgenre al niet bepaald rijkelijk gezaaid, wat op zich al een reden is om deze van totale vergetelheid te redden.

Plaats uw reactie

dirk op 25/04/2012
Deze film is me altijd bijgebleven, niet in het minst door Elisabeth Shue voor wie ik wel een boontje had. En die badkamerscŤne herinner ik me nog levendig.
Ik ben wel eens benieuwd wat ik nu van de film zou vinden, mocht ik hem na al die jaren nog eens terugzien.
Als ik bovenstaande review zo lees, denk ik trouwens eerder aan een Frankenstein variant ipv een spookhuisverhaal.
E op 26/04/2012
Link's pluspunten hebben de tand des tijds goed doorstaan, dus als je hem vroeger leuk vond zal je hem nu nog wel kunnen appreciŽren. En inderdaad, Link is op een manier ook een soort van Prometheus, dus daar heb je zeker een punt, maar het is de sfeer die het uiteindelijk voor me doet.
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...