The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











22/08/2012

Playback (2012)

Playback (2012)

Michael A. Nickles
Johnny Pacar, Toby Hemingway, Ambyr Childers, Jennifer Missoni, Jonathan Keltz, Alessandra Torresani, Christian Slater, Luke Bonczyk, Matt Braaten, Dorien Davies, Brian...
Zie meer details
In 1994 wordt een typisch klein dorpje opgeschrikt wanneer Harlan Diehl zijn ganse familie om het leven brengt.




Student Julian probeert voor een schoolopdracht deze oude gebeurtenis te reconstrueren, maar hoe dieper hij graaft hoe mysterieuzer het verhaal wordt. Zo blijkt dat Harlan geadopteerd was en zijn stiefzus verkrachtte met een zwangerschap als gevolg. Waarom vindt hij echter in geen enkel officieel rapport terug dat een baby de verschrikking als enigste wist te overleven? Aangezien Diehl bezeten was door het concept video, filmde hij werkelijk al zijn exploten en liet dus een immense tape erfenis na. Wanneer outcast en lijmsnuiver Quinn, die bij de plaatselijke TV-zender werkt, beelden van het drama onder ogen krijgt wordt hij door een entiteit bezeten waarna Julian en zijn vrienden plots niet langer veilig blijken te zijn.

Playback begint zeker en vast niet slecht. De eerste tien minuten vertellen het verhaal van Harlan's beruchte killing spree en eindigt met enkele shots van een onschuldige baby waardoor er een zekere intrige geactiveerd wordt. Jammer genoeg zijn de veertig minuten die daarop volgen van dergelijke mediocriteit, dat het ietwat moeilijk wordt om door te zetten tot het einde. Het is niet dat regisseur en scenarist Michael A. Nickles volledig de pedalen verliest, maar van de fietstermen schakelen of demarreren heeft hij blijkbaar nog nooit gehoord. Het helpt natuurlijk ook niet als je de kijker moet overtuigen van je keuzes. Zo gebruiken enkele van onze studenten in een en dezelfde minuut tot tweemaal toe het woord teenager, want het is immens duidelijk dat niemand van onze protagonisten in die leeftijdscategorie valt. Nu kunnen we allemaal wel een serie of film opnoemen die te kampen had met dat fenomeen en dat slikken we meestal wel snel door, maar er de nadruk op leggen was niet nodig. En neen, het gaat hem hier niet over zelfspot of die zou dan wel heel slecht uitgevoerd moeten zijn.

Eerlijk is eerlijk, Playback bevat twee zaken die je best wel vindingrijk kan noemen. Zo komen we te weten dat Harlan eigenlijk een nazaat is van Louis Le Prince wiens naam bij cinefielen zeker een belletje doet rinkelen. In 1888, nog voor Thomas Edison en Louis Lumière, registreerde hij met een camera en een enkele lens het filmpje Roundhay Garden Scene dat nog geen twee seconden duurt. Die clip zien we verschillende keren in Playback wat het geheel toch wel een kleine extra toets geeft. Dat wordt echter onmiddellijk gecounterd door de manier waarop we die informatie verkrijgen. Plots blijkt namelijk dat Julian in een videotheek werkt en hij daar slechts een keer in de ganse film ook daadwerkelijk naartoe moet. Eenmaal aangekomen maken we kennis met zijn gekleurde baas / medewerker, om de een of andere reden in een rolstoel gezeten en wiens speelduur gelimiteerd wordt dat dat ene segment, die ons op twee minuten tijd werkelijk alle informatie geeft met betrekking op het verhaal dat we momenteel volgen. Handig aangezien we hierdoor zelf onze hersenen niet moeten pijnigen, maar hoort dat toch niet een klein beetje bij een goeie film?

Het tweede positieve punt is dat er naar het einde toe nog een leuke plot-twist op te merken valt. Toegegeven, wereldschokkend is die niet maar ik moet eerlijk zeggen dat ik met die mogelijkheid geen rekening had gehouden en daarom wel aangenaam verrast was. Playback is trouwens niet een slechte film, het grote probleem is dat die voor zowat 90% uitblinkt in middelmatigheid en er niets of niemand is die daar blijkbaar iets aan doet. Al geef ik toe dat Toby Hemingway, in de rol van Quinn, echt wel zijn best doet als antagonist en dat de visuele effecten zeker niet ondermaats zijn. Wie trouwens de trailer of poster bekijkt ziet dat niemand minder dan Christian Slater in deze zijn opwachting maakt! Verwacht daar echter niet veel van, zijn speelduur is beperkt en ook zijn rol als politieagent die een zwak heeft voor jonge meisjes is best wel geforceerd te noemen.

Ik ben er zeker van dat hier een zekere doelgroep voor bestaat want niet iedereen analyseert een film zoals recensenten dat doen. Sterker nog, ik ben er van overtuigd dat Michael A. Nickles zijn uiterste best heeft gedaan met Playback al geef ik jullie nu al op een blaadje mee dat hij nooit of te nimmer een groter publiek dan bovenvermelde doelgroep zal bereiken.
 


Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...