The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











11/06/2012

The Aggression Scale (2012)

The Aggression Scale (2012)

Steven C. Miller
Ray Wise, Derek Mears, Dana Ashbrook, Fabianne Therese, Jacob Reynolds, Ryan Hartwig, Lisa Rotondi, Joseph McKelheer, Boyd Kestner, Jill Burress, Eben Kostbar, Joe Fiorie,...
Zie meer details
Het net rond de misdaadbaas Bellavance is zich aan het sluiten. Hij kan ternauwernood via zijn advocaten vrijkomen op borg en nog 48u lang van zijn vrijheid genieten eer hij in de rechtbank zijn straf moet aanhoren.




Natuurlijk is dit niet naar de zin van Bellavance, hij zou liever vluchten met zijn zoon naar andere oorden. Het probleem is dat er van de man 500.000 dollar gestolen is terwijl hij vast zat en dat geld nodig is om zijn vlucht te sponsoren. Bellavance stelt een 4-koppig team samen die een spoor van geweld en bloed moet achterlaten en hem het geld moet overhandigen in die 48 uur.

Het team onder leiding van de brute Lloyd begint onmiddellijk aan hun taak en doet dit in ware commando stijl. Men komt al vlug uit bij Bill en Maggie, een nieuw samengesteld gezin met twee kinderen die net aan het verhuizen zijn naar een nieuw luxueus herenhuis. Daar aangekomen weet het team niet wat men te wachten staat. Niet de ouders gaan door het vuur om het gezin te redden, maar wel Owen de doofstomme zoon van Bill die net werd ontslagen uit een verbeteringsgesticht. Met quasi een perfecte score van 99,5/100 op de agressieschaal is hij niet enkel een gevaar voor zichzelf maar een real pain in the ass voor het moordteam. Voor Owen en Lloyd staat veel op het spel en een kat en muisspel met de nodige agressie kondigt zich aan.

The Aggression Scale is de nieuwste van Steven C. Miller, die naam doet bij menig wellicht een belletje rinkelen. Hij maakte zijn debuut met de low-budgetfilm Automaton Transfusion. Een zombiefilm die niet had misstaan bij onze zombie contest maar die nu ook niet met de hoofdprijs zou gaan lopen zijn. Scream of the Banshee staat ook op zijn cv en zoals je in onze review daarvan kan lezen staat deze director niet meteen op onze hot list, maar houden we zijn oeuvre toch nauwlettend in het oog. Zijn naam weerklonk begin dit jaar herhaaldelijk op verschillende Amerikaanse filmsites. De fuzz die zich aankondigde was The Aggression Scale, de film waarmee hij volgens die bronnen de doorbraak zou forceren en dat zorgde ervoor dat deze bovenaan mijn lijst gezet werd van films die ik moest zien in 2012.

Het concept is eenvoudig en toch briljant te noemen. Een Home Alone maar dan voor volwassenen. Strijkijzer, gloeiend hete deurknoppen en kerstballen worden vervangen door glasscherven, shotguns en baseball-bats. De spitsvondige vallen doen ook hun intrede. We zijn dan ook getuige van een ouderwetse actie home invasion film doorspekt met de nodige wraakelementen. Deze wordt dan ook nog eens ondersteund door een meeslepende soundtrack en zo waande ik me terug in de jaren '70. Zelfs eventjes voelde ik dezelfde vibe als bij Drive vorig jaar.

Helaas kan de film diezelfde vibe niet aanhouden gedurende de speelduur van 85 min. De film begint met een serieuze knal maar zwakt wat af naar het midden toe. De broer-zus relatie voelt wat te kunstmatig en soms overbodig aan. Gelukkig gaat het naar het einde toe terug in stijgende lijn. Het gaat te ver om te zeggen dat het script een rommeltje is maar men had toch wel de teugels iets strakker in de handen mogen houden. De logica in bepaalde scènes is gewoon moeilijk te vatten. Door de bepaalde handelingen voelt de film niet realistisch aan waardoor je net de feeling mist om de ganse tijd nagelbijtend naar het scherm te kijken.

Terwijl je naar het scherm kijk valt het op hoe goed de kwaliteit is van het beeld. Zelfs de close-ups zijn haarscherp. Voor het budget dat voor handen was is dit een buitengewone goeie blu-ray versie. Zoals aangehaald is de soundtrack meeslepend, dankzij de Dolby TrueHD 5.1 horen we deze lekker door de boxen galmen. Er zijn dan ook geen negatieve punten aan te merken betreffende de audio. Zelfs de buitenscènes klonken heel naturel en dat is soms wel eens een probleem bij films met een beperkt budget. Anchor Bay slaagt erin om deze film fijnloos te transfereren naar blu ray, hou er wel rekening mee dat de extra's eigenlijk onbestaande zijn.

De film heeft potentieel te over en heeft een zekere flow die je moet zien. Dat komt onder andere door het acteerwerk van Dana Ashbrook die gestalte geeft aan Lloyd en vooral het weerwerk van Ryan Hartwig die zonder een woord teveel gezegd een prachtige prestatie aflevert als Owen. Voor mij is Owen nu al de held van het filmjaar. In ware MacGyver style probeert de kleine jongen steeds zijn belagers voor te zijn. Over de ganse lijn worstelt de film met wat kleine problemen om als een grote topper aanzien te worden. Maar als je een actiefilm met ballen zoekt voor op een zaterdagavond kan je met een gerust hart deze The Aggression Scale een kans geven.



Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...