The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











31/10/2011

The Vanishing (2010)

The Vanishing (2010)

Brad Anderson
Hayden Christensen, John Leguizamo, Thandie Newton, Jacob Latimore, Taylor Groothuis, Jordan Trovillion, Arthur Cartwright, Neal Huff, Hugh Maguire, Erin Nicole, Stephen Clark,...
Zie meer details
Je zal het misschien niet geloven maar de Frog Bros. hebben een geheim hoofdkwartier vol met technische snufjes die ons moeten helpen onze missie te voltooien.




Wat die missie precies is daar zijn we nog niet volledig uit, maar het zal in ieder geval bijbelse proporties aannemen! Eén van die snufjes is zo'n mega-super-computer die ons helpt om de filmwereld een beetje in de gaten te houden. Februari 2011 ging er op dat ding een lampje flikkeren achter de naam Brad Anderson. Een flikkerend lampje betekent dat een regisseur, die in het verleden al enkele toppertjes (Session 9, The Machinist en Transsiberian) op ons losliet, op het punt staat om nieuw materiaal uit te brengen. In dit geval: Vanishing On 7th Street.
 
De film gaat vrijwel meteen van start met 'the main event', Chicago heeft te kampen met een massale black-out en de mensen verdwijnen letterlijk in de duisternis. Iedereen die zich niet meer in de onmiddelijke omgeving van een lichtbron bevind verdwijnt in het niets, enkel hun kledij blijft achter. Filmoperateur Paul, is één van de weinige overlevenden van deze apocalyps dankzij zijn hoofdlampje. Ook Luke en Rosemary overleven nipt door kaars en lucifer. De drie komen al snel samen in een pub die hun aandacht weet te trekken omdat ze de enige in de stad is die nog stroom en dus massas licht blijkt te hebben. In de pub vinden ze een vierde overlevende, de jonge James. 


 
Een verdere omschrijving van de inhoud van Vanishing on 7th Street geven is een moeilijke opdracht. Het korte stukje dat ik net geschreven heb is eigenlijk al de feiten een beetje anders schikken zodat het een beetje duidelijker wordt. De film heeft namenlijk heel weinig structuur en geen bepaalde richting of doel. Ook tal van verwijzingen naar de bijbel (zie titel en namen personages) geven niet meteen de nodige uitvalsbasis. De personages, waarvan geen enkele als een echt hoofdpersonage kan bestempeld worden, weten niet wat hen overkomt, het publiek weet niet wat hen overkomt en ik ben er vrij zeker van dat ook de schrijver van het script helemaal clueless was toen hij het ding creëerde. Het kan best leuk zijn als het publiek zelf een beeld moet vormen van wat er nu precies aan de hand is, maar hier werkt het gewoon niet goed. Er zitten te weinig elementen in de film om je mayonaise aan het werk te zetten, en bovendien zit er te weinig samenhang in de weinige elementen die je wel krijgt. Zo is de duisternis bij momenten een vrij sterke entiteit, maar even later weer niet in staat om pakweg een lucifertje de baas te kunnen. De film bevat tal van details, er is echter geen rode draad in te bespeuren. Tuurlijk verwacht ik geen bordje met daarop de uitleg piekfijn genoteerd, doch bij dit soort films mag de fantasie toch een beetje geprikkeld worden in een bepaalde richting, en dat gebeurt hier onvoldoende.


 
De talrijke dialogen zouden eigenlijk de film moeten maken maar zijn bij momenten saai en soms overbodig. Zo krijg je in de pub op een kleine tien minuten tijd tweemaal bijna dezelfde dialoog en situatie tussen personages met getrokken wapens, wat tweemaal resulteert in een fles sterke drank die in de achtergrond sneuvelt. Zulke dingen voelen onwennig aan en geven blijk dat er weinig te vertellen valt.
 
Toch valt de film niet over de ganse lijn tegen, zo is er een degelijke soundtrack aanwezig die het wat spannend maakt en zorgt ook het spel van licht en schaduw voor enkele leuke momenten. Desalniettemin verwachten we dat, wanneer het lampje van Brad Anderson op onze mega-super-computer de volgende keer gaat flikkeren, het resultaat toch iets beter is. 

 
Plaats uw reactie

Maarten VP op 18/01/2014
Net The Call, Andersons laatste, gezien. Weer over gans de lijn een ontgoocheling. Ik begrijp ook hier weer vooral niet voor welk type van film hij gekozen heeft. Waarom maakt hij van The Call geen gitzwarte horrorfilm? Halle Berry? Als hij voor een breed publiek kiest, waarom dan in een handvol scenes toch net weer te expliciet zijn? Waarom zo'n ongeloofwaardige opvolgingen van gebeurtenissen gebruiken? Ik begrijp zijn manier van films maken helemaal niet meer. Vreemd!
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...