The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











Door E. Frog
06/11/2011

The Whisperer in Darkness (2011)

The Whisperer in Darkness (2011)

Sean Branney
Stephen Blackehart, Casey Kramer, Barry Lynch, Andrew Leman, Matt Lagan, Conor Timmis, Lance J. Holt, Joe Sofranko, Annie Abrams, Autumn Wendel, Matt Foyer, Sean Branney,...
Zie meer details
De H.P. Lovecraft Historical Society is een vereniging van fans die aan role-playing doen, luisterspellen organiseren en films maken, uiteraard het materiaal van de schrijver als inspiratiebron gebruikend. TWID is de Lovecraft Society's 2de film.




Hun eerste feature was Call of Cthulhu, een soort van "yes we can" project als bevestiging voor henzelf en een (Lo-Fi)signaal naar de buitenwereld toe dat Lovecraft klaar was voor een filmresurrectie. Hun labour of love werd een zwart/wit stille film van zo'n 45 minuten waarvan de roots duidelijk in de Duitse expressionistische cinema lagen. De film bereikte geen massapubliek wegens een duidelijk afgebakend karakter en een gebrek aan geld voor marketing. Maar door zijn authenticiteit en het perfect weten te pakken krijgen van de Lovecraft sfeer, geen sinecure, werd de film al snel een culthit. 
 
De inzet ligt nu heel wat hoger omdat er wordt er gekozen voor een gesproken, full length adaptatie van Lovecraft, gesitueerd in de jaren ’30 van vorige eeuw. Ideaal om een groter publiek aan te spreken, maar ook een grotere kans voor de Society om op zijn bek te gaan, het zijn tenslotte nog steeds grotendeels amateurs die zich in de filmwereld begeven. Aan het verhaal zal het al zeker niet liggen. We krijgen in voice-over het relaas van Albert Wilmarth te horen, een literatuurprofessor met een voorliefde voor mysterieuze folklore. Aanvankelijk staat hij erg sceptisch tegenover de berichtgeving van een aantal vreemde gebeurtenissen nabij de heuvels van Vermont. Na een overstroming heeft men daar in de omgeving rare voetstappen ontdekt en in beken en stroompjes bizarre wezens waargenomen. Maar Wilmarth begint te twijfelen wanneer de zoon van Henry Akeley, een oude correspondent van hem, opdaagt met fotografisch bewijs. Wanneer hij weken later nog een brief krijgt van de oude Akeley, waarin hij beweert contact te hebben gemaakt en de wezens hun wonderen te hebben gedeeld, besluit Wilmarth af te zakken naar zijn afgelegen boerderij in Vermont. De reis zal niet alleen een gevaar worden voor zijn leven, maar ook zijn geestelijke gezondheid. 
 

 
Een groter publiek zou zeker bereikt zijn moest regisseur Branney de know-how hebben gehad om het geheel wat vloeiender te maken. De statische en literaire aanpak werkte voortreffelijk in Branney's vorige, maar hier strand het regelmatig de film. Het oorspronkelijk verhaal is strikt bekeken een briefwisseling tussen 2 personages en dat wordt hier soms te letterlijk overgenomen. Er komen scènes in voor waar we massa's dialoog te verwerken krijgen zonder dat we ook visueel geprikkeld worden, wat toch één van de hoofddoelen is van film. Er worden wat vrijheden met het origineel kortverhaal genomen om het geheel wat meer punch en vaart te geven, maar soms lijkt het echt alsof we naar één of meerdere acteurs kijken die een boek voordragen. 
Daartegenover staat wel dat de Society, Lovecraft leeft en ademt en dus de ideale mensen zijn om het typische gevoel over te brengen, wat hier zonder fout gebeurt. TWID is een mix van horror en science fiction dat een bijna ziekmakend sfeertje bevat dat net buiten je gezichtsveld stilletjes komt aangeslopen en zich langzaam maar zeker met zijn giftige weerhaakjes in je geest vastzet. De forte van de film is dat er weinig tot geen gruwel wordt getoond. Het middenstuk is dan ook het beste deel omdat we reeds zijn opgewarmd door vage beschrijvingen van mysteriën en gruwels die zich in de Vermont heuvels schuilhouden en Branney je af en toe een glimp of beweging gunt van dat buitenswereldse, wat de fantasie duchtig op hol laat slaan. Zodoende hadden de overduidelijke (slechte)CGI monsters op het einde voor mij echt niet gehoeven*, de kracht van de suggestie had hier volstaan. 
Bovendien is de production design voortreffelijk,  de props, de sets, alles lijkt authentiek jaren ’30 en de acteurs, sommige vakmensen, anderen dan weer amateurs, zitten allemaal goed in hun rol en lijken zich trouwens voortreffelijk te amuseren. Toch nog 1 minpuntje, bij de buitenscènes  komt de scherpe HD-video look te veel boven en wordt de illusie wel eens gebroken. Het had niet zo moeilijk geweest om dit te verhelpen in post-productie en de film een donkerder en meer doorleefd beeld mee te geven. 
 
TWID is dus zeker geen slechte film, het blijft een intrigerend en spannend verhaal en het is bijzonder mooi gebracht.  Maar een volleerd(of meer getalenteerd) regisseur had hier wonderen kunnen doen. Nu gaat het slechts lof krijgen van de echte Lovecraft fans, liefhebbers van oude cinema en kijkers die iets speciaals wel weten te waarderen. Jammer, want de makers hebben onmiskenbaar hart en ziel in dit project gestoken en mikten duidelijk hoger. 

 
*Tijdens de Q&A met regisseur Sean Branney wordt de vraag gesteld waarom hij niet voor stop-motion monsters is gegaan zoals in Call of Cthulhu. 2 redenen: stop-motion is moeilijk om te doen in de regen en het tijdsschema en budget lieten enkel CGI toe.
 
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...