The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











02/08/2013

Wolf Children (2012)

Wolf Children (2012)

Mamoru Hosoda
Kumiko Asô, Colleen Clinkenbeard, Megumi Hayashibara, Takuma Hiraoka, Amon Kabe, Mone Kamishiraishi, Tomie Kataoka, Haru Kuroki, Jason Liebrecht, David Matranga, Aoi...
Zie meer details
Wolf Children stelt bijzonder actuele vragen in een wat ouderwetse verpakking. Niet alleen de personages staan voor grote beslissingen, ook de potentiële kijker moet zichzelf een belangrijke vraag stellen: ben ik een Rambo of een Bambi?




Wolf Children opent met een introductie van een minuut of veertig waar geen einde aan lijkt te komen. Hoewel dit in het begin betekent dat je wat zoekend en vragend zit te kijken, leer je langzaamaan de waarde van deze grondige kennismaking met verhaal, personages en omgeving kennen. We worden aan het handje genomen door Yuki, die de hele film – maar voornamelijk tijdens de intro – middels voice-over de kijker van meer duiding voorziet. Ze vertelt over haar moeder Hana die, toen ze jong was, Ookami ontmoette en op slag verliefd werd. Haar grote liefde bleek echter een shapeshifter te zijn die in een wolf kon veranderen. Hana liet zich hier echter niet door afschrikken en al snel kregen de twee hun eerste kind, Yuki.

Het duurde niet lang vooraleer bleek dat de kleine haar vaders’ bijzonder eigenschappen geërfd had, die vooral tot uiting kwamen wanneer ze kwaad werd. Ook hun tweede kind, het jongetje Ame, kon zijn wolvenafkomst maar moeilijk verborgen houden. De opvoeding van de twee halfwolfjes was een hele opgave, maar werd pas echt een probleem toen Ookami plots overleed. De zorg voor haar kroost viel Hana zwaar; ze ging afgelegen wonen om ze te beschermen en probeerde zo goed als kon een bestaan voor hen op te bouwen, onderwijl zoekend naar de juiste manier om wolfkinderen op te voeden.

Zoals gezegd opent Wolf Children met een intro van jewelste die onmerkbaar overvloeit in het hoofdnarratief. Het is dan ook moeilijk te zeggen waar de intro eindigt en het werkelijke verhaal begint. Alles lijkt één groot geheel met segmenten waar met hoge snelheid aan voorbij wordt gegaan en stukken die bijna real-time voortkabbelen. Nu is dit wel vaker het geval, maar hier valt het extra op omdat de contrasten erg groot zijn waarbij niet altijd de juiste keuze is gemaakt. Aan bepalende plot-twists wordt soms te snel voorbij gegaan terwijl schijnbaar triviale zaken erg veel screentime krijgen. Daarbij wordt er kwistig gespeeld met personages die komen en gaan; de één wordt uitgebreid geïntroduceerd, maar is na tien minuten weer verdwenen, terwijl anderen de wereld in gesmeten worden om later van groot belang te blijken. Het maakt de film op momenten onevenwichtig al is het vaak ook genieten als de keuzes wél spot on zijn en alles z’n plekje krijgt in de fascinerende wereld van Wolf Children.

Want die wereld heeft ontzettend veel te bieden. Beginnend bij de visuele stijl die vrijwel alle juiste snaren raakt. Prachtige volle kleuren (mede dankzij Blu-Ray), levende omgevingen en prettig ogende personages met voldoende variatie. Hoewel de lichteffecten (vooral op gezichten) soms beter hadden gekund, is de algehele visuele indruk erg sterk en zul je regelmatig met open ogen naar het scherm zitten staren. Daarbij wordt uitgebreid de tijd genomen om je te laten genieten van al het moois dat de film te bieden heeft. Ook is dit één van die zeldzame anime films die erg goed gebruik maakt van computergegenereerde beelden. Waar in veel films deze effecten zo expliciet onderscheidbaar zijn dat je in één klap uit de beleving tot dan toe wordt gesmeten, zijn ze in Wolf Children prachtig geïntegreerd en voegen ze daadwerkelijk iets toe aan zowel beeld als verhaal. Betoverende watereffecten vullen de handgetekende flora en fauna aan en een snelle achtervolging voelt erg intens dankzij een indrukwekkend 3D-effect.

Nu moet je na het lezen van ‘snelle achtervolging’ niet plots denken dat dit een vlotte, met actie gevulde film is, want dat is het namelijk in de verste verte niet. Dat is maar goed ook, anders waren alle interessante personages waarschijnlijk zwaar onderbelicht gebleven. Mede dankzij een uitstekende stemmencast komen ze echt tot leven en ga je van ze houden, eerst een beetje, maar tegen het einde zijn het goede bekenden waar je om geeft. Je maakt kennis met een groot pallet aan karakters die elk hun aandeel hebben en op hun eigen manier iets toevoegen. De meesten zijn een klankbord voor bepaalde visies op de verschillende thema’s die de film aansnijdt: opvoeding, de zoektocht naar een eigen identiteit, de problematiek van een alleenstaande moeder,… Allen komen op gepaste wijze aan bod. Dit is geen film die je ideologieën door je strot duwt of je een bepaalde overtuiging expliciet oplegt. Als een moeder die haar kroost iets bijleert, word je langzaam deelgenoot gemaakt van de levens en keuzes van de verschillende personages om uiteindelijk je eigen visie hierover te ontwikkelen. De zoektocht naar een eigen identiteit in een wereld waarin iedereen zijn mening al snel heeft gemaakt vormt de boventoon en weergalmt de hedendaagse ontwikkelingen waarbij grenzen tussen afkomst en opvoeding almaar vervagen. Het gaat om het maken van eigen keuzes, zowel bij de personages als bij de kijker.

Wolf Children is een film in de categorie van 5 Centimeters Per Second (2007) en de films van Studio Ghibli (zij het wat minder ‘Disney-achtig’). Het neemt de tijd om je kennis te laten maken met alles wat het te bieden heeft en vervalt niet in goedkope trucs om de kijker bij de les te houden. Ben je fan van vlotte, actierijke series/films als Elfen Lied, Berserk en Gundam, zoek dan je heil ergens anders, want Wolf Children kijk je in alle rust en laat je op je gemak tot je komen. De makers hebben wat steekjes laten vallen, vooral op gebied van structuur, maar in zijn geheel is dit een prachtige film die je aandacht en tijd zonder meer verdient. En ook al mijd je normaliter dit type films, misschien moet je het eens een kans geven. Misschien ontdek je dan dat je naast Rambo ook een stukje Bambi in je hebt.

(Distributeur: Filmfreak)



Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...