The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











Door E. Frog
08/11/2010

Wolfhound

Wolfhound

aka Rise of the Warrior

aka Rise of the Warrior
Nikolay Lebedev
Aleksandr Bukharov, Oksana Akinshina, Igor Petrenko, Eugenia Tudorascu, Aleksandr Domogarov, Anatoliy Belyy, Rezo Esadze, Natalya Varley, Juozas Budraitis, Sergey Miller, Andrey...
Zie meer details
Als kind ziet Wolfhound zijn clan uitgemoord worden door de Menseneter, een grote krijger die met behulp van magie gans het land in zijn macht wil krijgen. Zijn ouders worden afgeslacht waar Wolfhound bij staat, hijzelf wordt meegenomen om te werken in de mijnen.




Pas jaren later weet hij te ontsnappen en gaat op zoek naar de man die zijn volk heeft uitgemoord. Maar zijn reis zal hem langs vele andere belangrijke paden nemen vooraleer hij de confrontatie kan aangaan.
 
Hoewel ik zowat alles in dat genre opslorp, stond ik aanvankelijk nogal sceptisch tegenover deze wolfshond. Fantasy -en Vikingfilms uit Scandinavië gaan er over het algemeen goed in, maar dit is er een uit moedertje Rusland. Ik heb geen encyclopedische kennis van de Russische film maar dikwijls gaat het om originele doch zeer langdradige en saaie bedoeningen. Al is daar de laatste jaren wel verandering in gekomen, ik betrap me er toch dikwijls op dat ik een film uit die regio niet in 1 ruk uitkijk.
Niet zo met Rise of the Warrior, want dit is een fantasy epic die fans van het genre zeker niet mogen missen. Het heeft precies de juiste plot/actie verhouding en bevat alle elementen die een klassieke Sword & Sorcery film moet hebben. WH baad letterlijk in de clichés maar dat is nu net wat ik zoek in dit genre. Wie zou er nu een held willen die in een vorig leven geen slaaf was, een prinses die niet gered hoefde te worden, of een slechterik die niet het einde van de wereld wil teweegbrengen? Nee, bij dit type van film is dat gewoon een vereiste. En WH is zo vriendelijk om dat en nog veel meer te geven. Dikwijls gaat de wat “serieuzere” Fantasy gepaard met een hoge dosis dramatiek maar WH lukt het om het niet te zoet of melodramatisch te worden. Er is bijvoorbeeld geen latent homoseksueel dikkerdje aanwezig dat constant Mr. Frodo roept en je al na een half uur wil afschieten voor zijn theatrale speeches.
 
Niettegenstaande ik zo veel versta van Russisch als van West-Vlaams, merkte ik toch dat de acteurs hun rol tot in de puntjes speelden. WH is van het Aragorn type(en doet een beetje denken aan een jonge Mads Mikkelsen) en moet buiten er goed uitzien en bekwaam zijn in actiescènes, ook nog verbaal een beetje uit de voeten kunnen. Hij is ongetwijfeld zwijgzamer dan Mortensen’s Aragorn, toch speelt hij zijn rol met verve. Vermoedelijk laat hij net zoals Viggo menig (Russisch) meisjeshart sneller slaan, maar dit terzijde. Ook de tegenspelers spelen hun rollen met glans. Het zijn enkel de villains die eendimensionaal zijn en er alleen maar vals of kwaadaardig moeten uitzien.
Buiten WH is er nog een hoofdrolspeler. Net zoals bij de Rings speelt het landschap een belangrijke functie. Van duistere krochten tot hemelse landschappen, de Russische locaties zijn adembenemend mooi en dragen ontzettend bij tot de sfeer van de film. Ook zijn de decors origineel en enorm goed gemaakt voor een relatief klein budget. Tel daarbij een gezonde hoeveelheid digitale effecten, en je hebt een film die er werkelijk geweldig uitziet.
 

 
WH had echt een klassieker kunnen worden als er niets was dat je keer op keer even uit de film haalt. Iedere keer er gevochten wordt, en dan in het bijzonder het zwaardvechten, lijkt het of de monteur van dienst een epilepsieaanval krijgt en word het zo’n rommeltje zodat je na 2 seconden niet meer weet naar wie of wat je aan het kijken bent. Je ziet een zwaard, een beweging, en er valt iemand op de grond. Gladiator en Batman Begins hebben ook een rotvaart wanneer het op editing aankomt, maar daar heb je ten minste het besef van wie er op wiens smoel aan het kloppen is. Het rare is dat de rest van de film vakkundig en heel mooi in beeld is gebracht. Wie er dus op dat idee is gekomen om van de gevechten als het ware pure confetti te maken verdient het verbannen te worden naar een Siberische gulag met Keanu “Wow” Reeves als zijn enige metgezel.
Moest het niet voor die fout zijn dan zou ik Wolfhound zonder scrupules noemen naast Conan en aanverwanten. Het gaat hier eigenlijk maar om één fout, maar het is wel een bijzonder vervelende. 5 minuten na zo’n scène zit je opnieuw lekker popcorn in je mond te proppen terwijl je gezellig opgaat in de film en dan plots is het weer van dat. De-gou-tant!
 
Gelukkig overweegt het positieve zodat ik hem toch nog kan aanraden. Maar dan eerder voor de Fantasy liefhebbers dan voor kijkers die zitten te wachten op een leuk potje zwaardvechten. 3 op 5 is geen schande, maar het had zoveel meer kunnen zijn, jammer.

  
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...